Boek: Leren slapen zonder pillen

By december 30, 2015Boeken

 

Leren slapen zonder pillen – Pascale Crauwels

Leren slapen zonder pillen – Pascale Crauwels

In Leren slapen zonder pillen laat kinesitherapeute Pascale Crauwels je kennismaken met de principes van de sofrologie, ofwel de wetenschap van het bewustzijn. Die leer ontwikkelde een praktische methode om lichaam en geest tot rust te brengen, ook s’ nachts.

HET BOEK : met de vele oefeningen krijg je de stress uit je lichaam en pak je de oorzaak van je slaapprobleem aan, wat meer in je voordeel is dan een slaappil nemen.

DE CD’S: de begeleidende stem van Pascale Crauwels helpt je om je de verschillende technieken voor een goede nachtrust eigen te maken.

HET CD – BOEKJE: Een handige leidraad voor de oefeningen op de cd’s.

Davidsfonds Uitgeverij 14o p.
ISBN 978 90 5908 612 8
Rubriek gezondheid NUR 860, 861
Prijs: 22,50 euro

Verschijnt 27 maart 2015
Verkoopmoment op 28 maart te Eric Sasselaan 49/b1 2020 Antwerpen vanaf 12.30 u tot 14.00.

Boekenbeurs 2015. Een ideaal moment om het grote publiek te bereiken.
Wat een gezellige sfeer op de stand van Uitgeverij Davidsfonds!

lievedegraeve.be-PC-boekenbeurs--2              lievedegraeve.be-PC-boekenbeurs--6


CARLIJNE had sinds vele jaren moeite met inslapen. Ze vertelt hoe ze bij sofrologie terecht kwam. ‘Al van kindsbeen af kan ik de dag moeilijk loslaten en begrijp ik niet hoe mensen hun hoofd zo vlot kunnen ‘afzetten’ en zich aan de slaap kunnen overgeven.

Vanaf mijn 16 ongeveer neem ik bijna elke avond een glas wijn mee naar mijn kamer en drink dat op bij het lezen van een boek. Dat gaf me een hele tijd net voldoende rust om me te kunnen laten wegglijden zonder eerst uren wakker te liggen. Tijdens het eerste jaar aan de universiteit bleek dit ritueel echter niet langer voldoende. Ik belandde toen voor het eerst in een periode van slapeloosheid. Van elke avond wakker liggen tot 2u ‘s nachts werd het stelselmatig erger tot ik lag te woelen tot 3u, 4u en overdag niet meer aandachtig kon blijven in de les of tijdens het studeren. Ik stapte toen naar mijn huisarts, die me na het vergeefs uitproberen van een reeks rustgevende thee uiteindelijk een lichte slaappil voorschreef.

Ruim drie maanden ging het, ondanks de slaappillen, van kwaad naar erger, tot de vicieuze cirkel toevallig werd gebroken door een nachtje uitgaan en 30 uur ononderbroken wakker zijn.

Sinds die periode wisselden lange periodes van goed en slecht slapen elkaar af. Omdat deze voortdurende afwisseling nog steeds erg zwaar woog op mijn energiepeil en het mijn vertrouwen in kunnen slapen langzaamaan steeds verder ondermijnde, besloot ik een paar jaar later opnieuw naar de dokter te gaan. Zéker toen ik begon aan mijn eerste voltijdse baan en zich opnieuw een periode van slapeloosheid voordeed. Deze keer werd het echter nog erge. Ik sliep vaak nachten niet. De huisarts schreef me opnieuw een slaappil voor, maakte een afspraak in de slaapkliniek en raadde me aan een kinesiste te contacteren voor relaxatieoefeningen. Ik probeerde zowel relaxatieoefeningen als osteopathie, mesologie en Chinese geneeskunde uit. Ze boden me allemaal kleine hulpmiddeltjes, maar niets bood echt een verlichting voor de onrust die me ondertussen ook overdag in zijn greep hield.

Uiteindelijk kon ik op gesprek komen bij een psychiater in de slaapkliniek. Hij beluisterde mijn verhaal en opperde al snel dat mijn slaapprobleem te wijten was aan de angst om niet te kunnen slapen. Omdat ik mijn vertrouwen in slapen volledig kwijt was en niet meer wist hoe ik mezelf tot rust kon brengen, raakte ik in paniek wanneer ik nog maar dacht aan ‘moeten gaan slapen’. Dit uitte zich ook fysiek in overspannen spieren, hyperventileren, hartkloppingen, meer transpireren en altijd, altijd zo verschrikkelijk moe zijn.

De dokter schreef me een reeks afspraken voor bij een sofrologe.

Waarom sofrologie voor mij een uitweg bood?

Wat me vanaf de start aansprak, was dat er geen psychotherapeutische analyse werd gemaakt van hoe mijn verleden invloed zou kunnen hebben op mijn huidige probleem en dat er niet gestart werd met de opdracht om me neer te leggen en ‘volledig te ontspannen’ want precies dat ‘volledig ontspannen’ was wat ik niet meer kon. Heel typerend was dat toen ik te horen kreeg ‘de spanning uit mijn voeten te laten wegvloeien ’ ik totaal geen idee had waar die voeten dan wel zaten en hoe ik ze zou kunnen voelen, laat staan er spanning uit weg te sturen! Wel werd er gestart met oefeningen waarbij je je spieren afwisselend moest op- en ontspannen, in sofrologie ‘dynamische relaxatie’ genoemd, gecombineerd met bewegingen om heel gericht je spieren los te maken. Ook de boodschap dat ik niet iets bepaald moest voelen, maar dat eender welk effect goed was (dat ik, met andere woorden, gewoon moest opmerken of er een effect was en zo ja, wat dan wel), maakte het onmogelijk me te gaan focussen op één of ander te verwachten resultaat. Ik kreeg de opdracht mee om de oefeningen elke dag te herhalen, wat ik rigoureus deed omdat ze mijn enige houvast was op dat moment. Want al snel bleek dat ik dingen begon te voelen die ik al héél lang kwijt was: mijn voeten die zich steviger in de grond drukten, spanning die van mijn nek en schouders afgleed, de druk op je zitvlak als je op een stoel zit, … En na veel en geduldig oefenen, eindelijk nog eens te ervaren wat een leeg hoofd was. Heerlijk waren die momenten dat ik met mijn aandacht enkel kon zijn bij het moment, de oefening en het effect die ze had op mijn lichaam.

Ik kon mezelf eindelijk terug zélf tot rust brengen; dat was de eerste belangrijke overwinning voor mij! Het slapen ging in die tijd nog lang niet beter en ik gebruikte nog steeds allerlei hulpmiddeltjes als een glas wijn drinken, een half slaappilletje nemen, veel en vaak wakker liggen en dan heel soms niet maar meestal wel in paniek schieten. In de individuele afspraken met Pascale kon ik hierover ventileren, zeggen hoe beu ik het allemaal was – en vooral hoe vreselijk moe. Achteraf begreep ik dat ze me met haar antwoorden de mentale kant van sofrologie leerde kennen: jezelf (terug) vertrouwen inspreken, je tot rust manen en je concentreren op de positieve dingen – niet enkel in gedachten, maar vooral door het positieve te voelen. Voor mij, iemand die erg verbaal en cognitief is ingesteld, was dat aanvankelijk een heel moeilijk onderscheid. Pascale sprak over je intuïtie terugvinden, maar wat het verschil was met ‘willen’ was voor mij allerminst duidelijk. Tot ik het onderscheid opnieuw aan den lijve ondervond: hoe je je lichaam kan volpompen met een warm, rood licht, (ieder bepaalt dit voor zichzelf), een gevoel van tevredenheid of geluk waardoor er simpelweg geen plaats meer overblijft voor stress, spanning en angst.

Gaandeweg evolueerden de oefeningen die ik thuis deed van het hoofdzakelijk fysieke naar meer en meer ook mentaal meer grip krijgen op mezelf en de toestand van (on)rust waarin ik me bevond. En ik merkte dat ik hiervoor niet altijd een oefening van 15 à 20 minuten nodig had waarvoor ik me uitdrukkelijk terugtrok, maar dat ik spanning sneller kon herkennen en mijn gedachten en instelling gaandeweg met kleine ‘ingrepen’ kon beïnvloeden zodat ik me niet door de onrust liet grijpen. Gaandeweg nam de rust toe en groeide het vertrouwen. In totaal volgde ik een vijftiental individuele sessies voor ik het zag zitten om alleen verder te doen. Niet veel later besloot ik me in te schrijven bij één van de groepen, waar ik nog eens een tiental lessen volgde. Ik startte in mei 2008 met sofrologie en nu, in augustus 2009, kan ik zeggen dat het echt véél beter gaat! Sinds enkele maanden slaap ik steeds langere perioden goed – vaak zelfs zonder enig hulpmiddel te gebruiken.

Ik werd opvallend rustiger, positiever, hervond mijn vrolijke oude zelf terug en sta vol vertrouwen in het leven. Natuurlijk zijn er ook nog uitschieters, bijvoorbeeld als ik weet dat er een drukke periode aankomt. Als er op persoonlijk vlak of professioneel spanningen opkomen, doe ik mijn oefeningen. Zo ebt de stress weg en ben ik mijn angst de baas. Maar doorgaans heb ik de oefeningen niet langer dagelijks nodig omdat ik veel minder gemakkelijk uit evenwicht raak en me veel sneller weer op de sporen heb. Daarvoor ben ik wel anders gaan leven: tegen een ander tempo en met meer aandacht voor wat mijn lichaam aangeeft dat er wel en niet bij kan en meer tijd voor die dingen die me een goed gevoel geven (in mijn geval wandelen, zwemmen, fietsen, een aantal vrije avonden per week, geen volle weekends meer)

Via de fysieke weg, wist sofrologie me mentaal te leren luisteren naar mezelf, waardoor ik nu op een veel gezonder ritme leef en me – eerst aarzelend maar stelselmatig steeds meer overtuigd en intenser – terug gelukkig kan (doen) voelen. En hoe fantastisch dat is!